ലോക ഫുട്ബോൾ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ജഴ്സി ധരിക്കുന്ന എല്ലാ താരങ്ങളും ആ രാജ്യത്ത് ജനിച്ചവരായിരിക്കണമെന്ന കാലം ഏറെ പിന്നിലായി. ഇന്ന് ദേശീയ ടീമുകളുടെ മുഖം മാറുന്നത് അതിർത്തികൾ കടന്നാണ് — പക്ഷേ ലോകകപ്പ് കാണിക്കുന്നത്, അതുകൊണ്ട് മാത്രം വിജയത്തിലേക്കുള്ള വഴി തുറക്കില്ലെന്നാണ്.
ഫിഫ ലോകകപ്പ് 2026ൽ പങ്കെടുക്കുന്ന നിരവധി ടീമുകളിൽ വലിയൊരു വിഭാഗം താരങ്ങളും അവർ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രാജ്യങ്ങളിൽ ജനിച്ചവരല്ല. ലോകമെമ്പാടുമുള്ള പ്രതിഭകളെ ദേശീയ ടീമിലേക്ക് എത്തിക്കുന്ന പ്രവണത ശക്തമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. എന്നാൽ ഈ മാറ്റം നേരിട്ട് ഫലമായി മാറുന്നില്ലെന്നതാണ് ഇത്തവണത്തെ ചിത്രം.
വിദേശജന്മ താരങ്ങൾ ഏറ്റവും കൂടുതലുള്ള ആദ്യ പത്ത് ടീമുകളിൽ ഏഴെണ്ണം ഗ്രൂപ്പ് ഘട്ടത്തിൽ തന്നെ പുറത്താകാനുള്ള സാഹചര്യം നേരിട്ടു. കൂടുതൽ പ്രതിഭകളെ എത്തിക്കുന്നത് മാത്രം ലോക ഫുട്ബോളിലെ ശക്തരായ ടീമുകളുമായുള്ള അന്തരം കുറയ്ക്കുന്നില്ലെന്ന ചോദ്യവും ഇതോടെ ഉയരുകയാണ്.
ഈ ചർച്ച കൂടുതൽ ശക്തമാക്കിയത് മൊറോക്കോയുടെ ഉദാഹരണമാണ്.
കഴിഞ്ഞ ലോകകപ്പിന് ശേഷം മൊറോക്കോയുടെ മുന്നേറ്റം ലോക ഫുട്ബോളിൽ വലിയ ശ്രദ്ധ നേടിയിരുന്നു. ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലുള്ള വംശബന്ധമുള്ള താരങ്ങളെ ടീമിലേക്ക് എത്തിച്ചാണ് മൊറോക്കോ മുന്നേറിയത്. ഈ ലോകകപ്പിൽ ടീമിലെ 11 പ്രധാന താരങ്ങളും രാജ്യത്തിന് പുറത്താണ് ജനിച്ചത്.
എന്നാൽ വിദേശജന്മ താരങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിൽ മൊറോക്കോ പോലും ഒന്നാമതല്ല.
ആ സ്ഥാനത്ത് നിൽക്കുന്നത് ചെറിയ ദ്വീപ് രാഷ്ട്രമായ കുറസാവോയാണ്. ഈ ലോകകപ്പിൽ അവരുടെ ടീമിലെ 25 താരങ്ങളും രാജ്യത്തിന് പുറത്താണ് ജനിച്ചത്. അവരിൽ ഏകദേശം 95 ശതമാനവും നെതർലൻഡ്സിലാണ് ജനിച്ചത്. ഇവർക്ക് നെതർലൻഡ്സ് ദേശീയ ടീമിനായും കളിക്കാൻ യോഗ്യതയുണ്ടായിരുന്നു.
രണ്ടാം സ്ഥാനത്ത് ഡെമോക്രാറ്റിക് റിപ്പബ്ലിക് ഓഫ് കോൺഗോയാണ്. ടീമിലെ ഏകദേശം 85 ശതമാനം താരങ്ങളും വിദേശത്ത് ജനിച്ചവരാണ്. ഇവരിൽ കൂടുതലും ഫ്രാൻസിൽ നിന്നുള്ളവരാണ്.
മൊറോക്കോയുടെ താര തിരഞ്ഞെടുപ്പും വലിയ ചർച്ചകൾക്ക് വഴിവെച്ചു. സ്പെയിനിൽ ജനിച്ച ബ്രാഹിം ഡിയാസ് തന്റെ ജന്മരാജ്യത്തിന് പകരം പൂർവികരുടെ നാടായ മൊറോക്കോയ്ക്കായി കളിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത് വലിയ വാർത്തയായി മാറിയിരുന്നു.
അതേസമയം ഈ ലോകകപ്പ് മറ്റൊരു ചോദ്യവും മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു — ദേശീയ ടീം എന്ന ആശയം മാറുകയാണോ?
ഇറാഖ് ടീമിന്റെ പരിശീലകനായ ഗ്രഹാം ആർണോൾഡിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, രാജ്യത്തിന് പുറത്താണ് ജനിച്ചതെങ്കിലും കുടുംബബന്ധവും രാജ്യത്തോടുള്ള വികാരവുമാണ് പല താരങ്ങളെയും ദേശീയ ടീമിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നത്. ജഴ്സി ധരിക്കുമ്പോൾ അവർ ഹൃദയത്തിൽ രാജ്യത്തിന്റെ ചിഹ്നമാണ് വഹിക്കുന്നതെന്നും അദ്ദേഹം പറയുന്നു.
ഇതിനായി ഫിഫയ്ക്കും വ്യക്തമായ ചട്ടങ്ങളുണ്ട്. ഒരു താരം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രാജ്യത്തിന്റെ പൗരനായിരിക്കണം. അതോടൊപ്പം ആ രാജ്യത്ത് അഞ്ച് വർഷം താമസിച്ചിരിക്കുകയോ മാതാപിതാക്കളിലോ മുത്തച്ഛൻ–മുത്തശ്ശിമാരിലോ ഒരാൾ അവിടെ ജനിച്ചിരിക്കുകയോ വേണം.
ഈ ലോകകപ്പിൽ മറ്റൊരു കൗതുകകരമായ കണക്ക് കൂടി ഉണ്ട്. മറ്റ് രാജ്യങ്ങൾക്കായി കളിക്കുന്ന വിദേശജന്മ താരങ്ങളിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പേർ ജനിച്ചത് ഫ്രാൻസിലാണ് — ആകെ 73 പേർ.
എന്നാൽ ഇതിന്റെ മറുവശവും ഉണ്ട്.
ബ്രസീലിനും അർജന്റീനയ്ക്കും വിദേശജന്മ താരങ്ങളുടെ എണ്ണം വളരെ കുറവാണ്. യൂറോപ്യൻ ഫുട്ബോളിലേക്ക് വലിയ തോതിൽ താരങ്ങളെ നൽകുന്ന രാജ്യങ്ങളായിട്ടും ദേശീയ ടീമുകൾ ഇപ്പോഴും സ്വന്തം ഫുട്ബോൾ പാരമ്പര്യത്തെയാണ് കൂടുതൽ ആശ്രയിക്കുന്നത്.
അതിനാൽ ലോകകപ്പ് ഇപ്പോൾ പറയുന്ന വലിയ പാഠം ഇതാണ് — ഒരു താരം എവിടെ ജനിച്ചു എന്നതല്ല, ഏത് ജഴ്സി ധരിക്കുമ്പോഴാണ് അയാൾക്ക് ആ രാജ്യത്തോടുള്ള ബന്ധം അനുഭവപ്പെടുന്നത് എന്നതാണ് നിർണായകം
